Amir Afrassiabi is in 1934 geboren in Esfahan (Iran). Hij studeerde architectuur aan de Rijksuniversiteit in Teheran en de Architectural Association School of Architecture in Londen, en had een eigen architectenbureau. Sinds de jaren vijftig werden zijn verhalen, gedichten en essays in verschillende literaire tijdschriften in Iran gepubliceerd. In 1986 vluchtte hij naar Nederland waar hij zijn werk voortzette als stedenbouwkundig ontwerper en gastdocent aan de T.U. in Delft. Zijn publicaties zijn sindsdien voortgezet in Perzischtalige literaire tijdschriften over de hele wereld. Hij heeft zes dichtbundels in het Perzisch op zijn naam staan. In 2003 werd zijn werk voor het eerst, na zijn vlucht, ook in Iran gepubliceerd.

Amir Afrassiabi over zijn poëzie:

Ik denk dat de onderwerpen of thema's in mijn werk cirkelen rond de onverklaarbare kwestie van waarheid en werkelijkheid en ballingschap. Hoewel ik misschien geen balling meer ben in dit land, ben ik het wel op deze aarde: een balling die niet weet waarvandaan hij is gekomen en waar hij naar toe zal gaan. Geen klaagliederen. Ik probeer het te begrijpen in poëzie. Laat de gedichten maar spreken. Dat de waarheid soms donker, onzichtbaar en onmogelijk is. Soms probeer je de waarheid van het werkelijke te ontkennen en te vervangen door een verbeelde waarheid van het onwerkelijke (De deurbel gaat. Iemand zoekt mij. De deur wordt niet geopend.) De werkelijkheid gaat verloren in taal. In het gedicht Het geluid, krijgt het geluid een betekenis door de rangorde die het krijgt op het schoolbord. Maar het is alsof het niet meer bekende, werkelijke geluid in opstand komt. Aan het eind lijken de woorden niets dan objecten die kriskras door elkaar staan (en de zwarte woorden/kriskras/op de witte bladzijde).In Daar stond de iep is iemand op zoek naar de waarheid en in die zoektocht vergeet hij de werkelijkheid, zoals de wijze man uit oude verhalen die lopend naar de hemel keek en het gat voor zijn voet niet zag. Daarover gaat het in deze bundel, denk ik.

Amir Afrassiabi: Iran & Nederland

Amir Afrassiabi is een uiterst bescheiden, maar buitengewoon gepassioneerde man. Heel zijn leven in Nederland is afgestemd om volstrekt belangeloos de ziel en de klanken van de Iraanse poëzie een plekje te geven binnen de Nederlandse literaire cultuur. Dankzij de onvermoeibare activiteiten van Amir en de vrienden die hij om zich heen weet te verzamelen, hebben vele Nederlanders via de warme weg van de poëzie een diepe belangstelling voor de Iraanse cultuur ontwikkeld. Het omgekeerde is bovendien het geval: Amir Afrassiabi geeft de Iraanse ballingen de sleutel voor het openen van de Nederlandse cultuur. Op de podia van Amir's organisatie staan Nederlandse en buitenlandse dichters broederlijk naast elkaar, alhoewel in het verband van Amir beter gesproken kan worden van 'zusterlijk', gezien zijn lichte voorkeur en gedrevenheid om met name de vrouwen onder de dichters op het podium te brengen. Amir is de bruggenbouwer tussen culturen voor een kleurpalet aan mensen, al lang voor de tijd dat termen als 'intercultureel programmeren', ' multiculturele diversiteit', ' culturele intergratie' en zodanig woordgebruik gemeengoed zijn geworden.

Herman Divendal
AIDA Nederland
(Association Internationale de Défense des Artistes)